Lata dzieciństwa późniejszy skryba spędził w rodzinnym majątku, w Młynnem pod spodem Limanową. Aż do gimnazjum uczęszczał w Bochni natomiast w Krakowie. Od chwili 1892 r. studiował na politechnice w Zurychu, później – biorąc pod uwagę ze zmianą zainteresowań – przeniósł się na wydział filozofii w Bernie (Szwajcaria), otrzymując w 1898 r. stopień doktora w oparciu rozprawy o Spinozie. W razie wybuchu pierwszej wojny wstąpił aż do Legionów Piłsudskiego, dokąd m.in. pracował w Departamencie Wojskowym, oraz później rozwinął funkcjonowanie publicystyczną na terenie Królestwa (m.in. redagował w Łodzi zaświadczenie „Do broni!”). W kilku słowach przebywał we Wiedniu koło Naczelnym Komitecie Narodowym. W 1915 r. został przeniesiony do Komendy Legionów w Piotrkowie (w charakterze podporucznik), pełniąc funkcję łącznika Komendy ze sztabem A Brygady. Zmarł na tyfus 9 sierpnia 1915 r. Później a, zniechęcony do życia osiadłego, przebywał w podobny sposób w Krakowie, podczas gdy we Lwowie i Zakopanem, podróżując też do Szkop, Szwajcarii, Włoch natomiast Francji. Pod wrażeniem górami wiele cięgi przebywał w Alpach a robił odkrywcze wyprawy w głębia Tatr. Był jednym spośród założycieli Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego zaś uczestniczył w wyprawach ratunkowych. Na amen przeniósł się do Zakopanego w 1910 r. z drugą żoną (miał z nią trzech synów: Renoma, późniejszego malarza; Juliusza, kto w późniejszym czasie zostanie pisarzem, tudzież Wawrzyńca – przyszłego kompozytora). W latach 1911-1912 współredagował poświadczenie „Zakopane”.